قسم به خورشید تابان امشب و ماه درخشان صبح فردا

“امید” …

یعنی ایمان داشتن به این که خدا درست در لحظه ی مناسب وارد عمل خواهد شد.

 

خدایا در تک تک لحظات زندگیم

در خوشی و ناخوشی

در گریه و خنده

در غم و شادی

در  خواب و بیداری

به تو ... تنها به تو امید داشته و دارم....

به تو که مرا هیچگاه به حال خود رها نکرده ای

فراموشت نمی کنم...

نمی توانم تورا فراموش کنم

وقتی به هر چه و هر جا رو میکنم...  هر صدایی که می شنوم ... و  هر نفسی که میکشم؛ 

تنها ... تنها تو را لمس می کنم... تو را حس می کنم... تو را می بویم... پس چگونه می توانم فراموشت کنم؟؟؟

خدایا  دست ِمرا بگیر

تو را قسم می دهم

به حق این شب عزیز

به صاحب این شب سبز

به خورشید تابان امشب و ماه درخشان صبح فردا

هم او که شب تار دین و دنیای آدمیان را  با چهره نورانیش روشن ساختی و عاشقان را  شیفته جمال ماهش کردی  قسم می دهم...

به قدم های مبارک مولود ربیع

هم او که جهان و جهانیان  را به خاطرش آفریدی...  

قسم می دهم

دستم را بگیر

به تو .... به درِ خانه ی رحمت تو ... به دریای کرم بی انتهای  تو  نیازمندم...

دستان ناتوان مرا تنها محتاج خودت گردان که تویی قدرت مطلق و توانای بی همتا

خدای خوبم مرا محتاج خلق مکن... محتاج فرزندانم مکن... محتاج دوست و دشمن ...  مرد و نامرد... اهل و نااهل مکن

خدایا امیدم به توست

یارب مکن امید کسی را  تو ناامید

به حق محمد و آل محمد(ص)

 
مریم - 28 دی ماه 1392 - 16 ربیع الاول 1435
عصر شنبه ؛ شب ولادت با شکوه و خجسته نبی مکرم اسلام(ص)
هجدهمین سالروز آغاز زندگی مشترکم
/ 5 نظر / 19 بازدید
ناهید

[گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل] [دست][دست][دست][دست][دست][دست]

پریسا

[گل]

نرگس

[گل][گل]

محمد

سلام مگر فراموش می توان کرد بزرگی عشق را اگرچه فراموشی نعمت بزرگی است